poniedziałek, 14 kwietnia 2014

Rozdział 3



' Zło tkwi w nas samych, to znaczy tam, skąd sami możemy je usunąć...'
~Lew Tołstoj 

UWAGA : Sceny +18

Gwiazdy lśniły na ciemnym niebie, jednocześnie oświecając drogi Bostonu. Ulice były pełne przechodniów śpieszących się do domów. Nie zwracali uwagi na ludzi idącym im naprzeciw czy też obok. Może akurat minęli kogoś znajomego? Miasto składało się z zapracowanych mieszkańców, dla których liczyły się praktycznie same pieniądze. Byli też tacy, co tworzyli szczęśliwe rodziny  i radowali się każdą spędzoną wspólną chwilą. Jednak połowa bostończyków, specjalizowała się potajemnie w czarnych interesach. Ważne by utrzymać rodzinę, a do tego potrzebne są pieniądze. A żeby je zdobyć, trzeba sobie je wziąć nawet siłą.
Tego w życiu nauczył się przede wszystkim James, szef gangu. Człowiek, który dla własnego dobra jest w stanie zabić każdego, kto stanie mu na drodze. Z natury człowiek zły, nie dbający o nic, co nie dotyczyło jego własnej osoby. Po całym mieście krążą pogłoski o bezlitosnym mężczyźnie, który stał na czele Black Boston. Nie zdają sobie jednak sprawy, że ten bezlitosny mężczyzna, spokojnie spaceruje między nimi.
Nigdy nie został spisany Jest poza zasięgiem policji, jak i FBI. Wszyscy go szukają, ale znaleźć nie potrafią. Dla niego to było po prostu… zabawne. Tak, to bardzo odpowiednie słowo. Uwielbiał oglądać wiadomości w telewizji i słuchać, jak to obrońcy prawa są blisko dorwania gangu. Prawda była taka, że szukali igły w stogu siana. Może i się starali, ale na próżno.
James Hoff, trzymając ręce w kieszeniach, leniwie wszedł do swojego domu, gdzie wstęp mieli członkowie jego „stowarzyszenia”. Byle kto tu wstępu nie miał, był ostrożny. Mimo wszystko nie spodziewał się zobaczyć na kanapie Nancy, która beztrosko sobie leżała i przeglądała miejską gazetę.
- Black Boston znowu zaatakowało! Strach snuje się po ulicach Bostonu, nikt nie wie, kto będzie następny – zacytowała słowa z gazety, śmiejąc się jednocześnie w niebogłosy.
Ubrana była w czarną i krótką sukienkę, która podkreślała walory jej ciała. Długie brązowe włosy, zgrabnie opadały na jej biust, co w jakiś sposób przyciągało spojrzenie mężczyzny. Jej nogi zdawały się jeszcze bardziej dłuższe i zgrabne przez wysokie szpilki. Ona zdawała sobie z tego sprawę, potrafiła uwieść mężczyznę. Jednak najbardziej zależało jej na jednym z nich, a mianowicie na tym, który stał nad nią.
- Co tu robisz? – zapytał agresywnie, patrząc się na nią spode łba.
- Czekam na ciebie – odpowiedziała. Odłożyła gazetę na stolik obok i podniosła się uwodzicielsko z kanapy, by ułożyć swe dłonie na jego klatce piersiowej.
Wiedział, co czuła i czego oczekiwała. Jednak dla niego była tylko… sobą. Nikim więcej. Rzecz jasna pociągała go, ale nic więcej. Oferowała co oferowała, a on z tego korzystał. Nigdy nic jej nie obiecał, ona wiedziała. Mimo wszystko cieszyła się z chwil i rozkoszy, które on jej dawał.
Po chwili zaczęła go namiętnie całować, a on to odwzajemnił, mocno chwytając ją za pośladki. Podniósł ją energicznie do góry i oparł o ścianę, by następnie zdjąć sukienkę z jej ciała. Teraz stała przed nim w samych majtkach. James zaczął pieścić jej krągłe piersi oraz ssać. Ta czuła się wyśmienicie, kochała to. Kiedy on wsadził swoje palce w jej pochwę, nieudolnie zaczęła rozpinać jego koszule. Agresywnie robił jej dobrze, gdzie ona odchyliła swą głowę. On, drugą dłonią, która zajmowała się wcześniej jej piersiami, rozpiął sobie pasek i pozwolił, by ta zdjęła z niego spodnie. Stała na palcach i wydawała z siebie jęki.

Opadli na ziemie, by ze spokojem mogła zająć się nim. Umiejętnie wkładała jego penisa w swoje usta i językiem po nim jeździła. Nie myślała w tym momencie o tym, że nie jest jedyna, która ma zaszczyt zajmować się Jamesem, ale liczyła się chwila, gdzie byli tylko oni. W końcu on znowu przejął kontrole, i odwrócił ją tyłem do siebie, by mogła mu się wypiąć. Już po chwili  jego członek znalazł się w jej wnętrzu. Robił to mocno i szybko, gdzie ona już dochodziła. Jednak nie on, przy niej nie potrafił. Z każdą sekundą coraz bardziej przyśpieszał, nie próbował być delikatny. To był tylko sex, nic więcej. Zaspakajał potrzeby zarówno jej, jak i swoje. Jego ręce ściskały jej piersi, jednocześnie całował ją po szyi. Ona krzyczała z przyjemności tak długo, aż w końcu nie opadła z sił. Była spełniona, jak i zakochana.
- James… - wypowiedziała jego imię, starając się wyrównać oddech. Ułożyła swoją głowę na jego klatce piersiowej – mam do ciebie pytanie – zaczęła pewna siebie.
- No mów – powiedział, patrząc się w sufit nieobecnym wzrokiem.
- Tak sobie myślę… sądzę że mogłoby nam się udać. Wiesz, pasujemy do siebie i uważam, że bylibyśmy ze sobą szczęśliwi – wydusiła. Mówiła to odważnie, jakby nie przyjmowała odmowy. Dla niej ten czas był idealny do tego wyznania. Chciała szczęścia u jego boku. Chciała budzić się przy nim, podziwiając jego rysy twarzy każdego ranka.
Jednak on odsunął się od niej jak poparzony i ręką przycisnął jej gardło. Patrzył się na nią jak nigdy, jakby był gotów ją zabić.
- Nigdy więcej nie mów czegoś takiego. Chciałaś sexu, to miałaś. Nie oczekuj więcej, bo inaczej się pożegnamy. A dobrze wiesz, co robie z takimi, co muszą odejść, niewiadomo z jakiego powodu – warknął. Z jej oczu poleciła łza. Nie była w stanie nic powiedzieć, po prostu próbowała kiwnąć głową.
Uspokoił się i szybko ucałował ją w usta, by się podnieść i ubrać. Nałożył na siebie swoje czarne spodnie i ruszył w stronę kuchni, by zaparzyć kawę. Wyciągnął papierosa z paczki, która leżała beztrosko na szafie i następnie wciągnął wspaniałą truciznę w swoje płuca.
- Masz minutę by stąd wyjść – warknął, jakby nigdy nic. W zamian usłyszał tylko trzaśnięcie drzwiami, na co zareagował śmiechem. Nancy była dla niego taka naiwna. Nikt by nie pomyślał, że tak bezlitosna w walce kobieta, przy nim była tchórzliwym szczeniakiem.
Zabawne.

W tym samym czasie, Bella wracała z do domu. Była w pracy napisać zaległe raporty i przygotować pogrzeb ojca. Nikt inny zrobić tego nie mógł, więc cała odpowiedzialność spadła na nią. Znowu.
Postanowiła zahaczyć o kawiarnie, która była czynna całą dobę. Zamówiła sobie czarną z mlekiem, bez cukru. Kiedy odebrała zamówienie, usiadła sobie przy stoliku i spoglądała przez szybę. Nie widziała tak naprawdę nic, jej myśli krążyły zbyt daleko, by mogła coś spostrzec. Mieszała tylko kawę łyżeczką jakby była w transie. Wspominała dawne lata, kiedy była jeszcze dzieckiem.
Poczuła nagle wibracje, co pozwoliło jej wrócić do świata żywych. Wyciągnęła telefon z skórzanej kurtki i spojrzała na wygaszasz.
- Co jest? – zapytała Simona.
- Przyjedź do mojego biura jak najszybciej. Mamy trop w sprawie twojego ojca.
- Zaraz będę – odpowiedziałam bez namysłu i się rozłączyłam. Wypiłam kawę i niemal wybiegłam z kawiarni.
Mieli trop. W sprawie ojca.

Dlaczego spanikowała?

2 komentarze:

  1. Nominowałam Cię do LA :)

    http://wymyslone-opowiadania.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  2. Genialnie! Szkoda, że tak dużo czasu minęło od ostatniego rozdziału...
    Jednak czekam z niecierpliwością!

    OdpowiedzUsuń